Historia WUM

Okres rozbiorów Polski

W 1809 roku lekarze: August Wolff, Jacek Dziarkowski, Józef Czekierski, Franciszek Brandt oraz asesor farmacji Józef Celiński postanowili założyć szkołę lekarsko-chirurgiczną i już 7 października tego roku Izba Edukacyjna Księstwa Warszawskiego zorganizowała przy Szkole Prawa Wydział Akademicko-Lekarski w Warszawie (Akademię Lekarską), którego prezesem mianowała Stanisława Staszica, a dziekanem Jacka Dziarkowskiego.

Już w pierwszym roku istnienia Akademia Lekarska miała 44 studentów medycyny oraz 14 farmacji, a pierwsze dyplomy wydane zostały 18 absolwentom w 1813 roku. Szpitalem klinicznym Wydziału był szpital św. Rocha.

W 1817 roku Akademię Lekarską włączono, jako Wydział Lekarski, w skład Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Organizacją wydziału zajął się dawny dziekan Akademii Lekarskiej Jacek Dziarkowski. Od 1818 roku kształcono: lekarzy wyższych (magistrów), jako przyszłych doktorów medycyny, aptekarzy, lekarzy niższych (chirurgów II i III rzędu), akuszerów, akuszerki, dentystów, okulistów i konowałów. Nauka lekarzy trwała 3 lata, doktorów medycyny – 5 lat, farmaceutów – 2 lata.

W 1825 roku zniesiono kształcenie lekarzy niższego stopnia i wprowadzono nadawanie dwóch stopni i trzech rodzajów tytułów: licencjata chirurgii (chirurga), magistra medycyny oraz tytuł doktora. W okresie od 1815 do 1830 roku uczelnia wydała 289 dyplomów lekarskich, chirurgicznych i farmaceutycznych.

Po Powstaniu Listopadowym, w dniu 12 listopada 1831 roku, car Mikołaj zamknął Uniwersytet, zaś Wydział Lekarski uległ likwidacji. Dopiero po 1855 roku, z powodu wielu epidemii w Cesarstwie i braku odpowiedniej liczby lekarzy, car Aleksander II zgodził się na powołanie komitetu wstępnego wyższego naukowego zakładu lekarskiego w Warszawie.

1 października 1857 roku rozpoczęto naukę w Akademii Medyko- Chirurgicznej, którą umieszczono w gmachu byłego Wydziału Lekarskiego przy ulicy Jezuickiej 73. W 1862 roku Akademia Medyko-Chirurgiczna jako Wydział Lekarski weszła w skład nowej Szkoły Głównej Warszawskiej. Dziekanem Wydziału Lekarskiego został Aleksander Antoni Le Brun. Głównym gmachem był Pałac Staszica, niektóre wykłady oraz zajęcia zaś odbywały się w Szpitalu Dzieciątka Jezus, a następnie w Szpitalu św. Ducha.

Po upadku Powstania Szkoła Główna została zniesiona na podstawie ukazu cara Aleksandra II z 20 czerwca 1869 roku i zastąpiona przez Cesarski Uniwersytet Warszawski. Językiem wykładowym był język rosyjski, a profesorowie polscy otrzymali dwuletni termin na naukę tego języka.

Od tego czasu poziom nauczania medycyny ulegał stopniowemu obniżeniu. Doświadczeni naukowcy, badacze oraz studenci przenieśli się do Europy Zachodniej lub na Wschód. W Warszawie ośrodkami kształcenia stały się szpitale.

Okres międzywojenny

W 1917 roku powstał w Warszawie Uniwersytet Warszawski. W jego skład wszedł Wydział Lekarski wraz z Oddziałem Farmaceutycznym, który w 1926 roku przekształcono w osobny wydział.

W 1820 roku powstał Państwowy Instytut Dentystyczny, z którego w 1933 roku utworzono Akademię Stomatologiczną.

Okres powojenny

Już pod koniec 1944 r. w ramach działającego na Pradze (zajętej przez wojska sowieckie) Szpitala Przemienienia Pańskiego przy ul. Boremlowskiej, podjęto udaną próbę utworzenia Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Po zakończeniu wojny w 1945 r. przeniesiono Wydział Lekarski z ul. Boremlowskiej do odbudowywanych pomieszczeń gmachu Medycyny teoretycznej na terenie głównego kampusu uniwersyteckiego. Wydział Lekarski otrzymał budynek Collegium Anatomicum oraz gościnnie pomieszczenia w Państwowym Zakładzie Higieny. Bazę kliniczną Wydziału stanowiły: Szpital Dzieciątka Jezus oraz Szpital Przemienienia Pańskiego.

W styczniu 1945 roku w ramach Uniwersytetu Warszawskiego rozpoczął działalność Wydział Farmaceutyczny.

27 grudnia 1945 roku – Akademia Stomatologiczna, która od 1 września 1949 roku, jako Oddział Stomatologiczny, włączona została do Wydziału Lekarskiego UW.

Powstanie Akademii Medycznej w Warszawie

Od 1 stycznia 1950 roku weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z 24 października 1949 r. w sprawie założenia Akademii Lekarskich w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Lublinie, Łodzi i Wrocławiu.

W ramach nowo powstałej uczelni powołano wydziały: Lekarski (z Oddziałem Stomatologicznym) i Farmaceutyczny.

W dniu 3 marca 1950 roku na mocy podobnego rozporządzenia zmieniono nazwę z Akademii Lekarskich na Akademie Medyczne.

Rok 1975 był dla Akademii Medycznej rokiem szczególnym. W 25 roku działalności uczelni utworzono II Wydział Lekarski, który w zamyśle jego twórców miał uzupełniać działalność I Wydziału Lekarskiego, lecz wkrótce stał się wydziałem, który zaczął prowadzić działalność naukowo-dydaktyczną na równi z I Wydziałem Lekarskim.

W 1975 r., z inicjatywy prof. Tadeusza Orłowskiego, powstał Instytut Transplantologii. W tymże instytucie zapoczątkowany program przeszczepiania nerek prowadzony wspólnie przez prof. Tadeusza Orłowskiego i profesora Jana Nielubowicza (Rektora Akademii Medycznej w latach 1981-1986).

Już 26 stycznia 1966 r. udało się im przeprowadzić pierwszy przeszczep nerki (w 3 lata po sukcesie światowym).

Instytut Transplantologii odegrał wiodącą rolę w rozwoju polskiej transplantologii. Są tam m.in. opracowywane wyniki przeszczepiania narządów dla Krajowej Rady Transplantacyjnej. W dniu 1 października 1993 r. w ramach II Wydziału Lekarskiego powołano Oddział Nauczania w Języku Angielskim – „English Division”. W ramach tego samego Wydziału, w maju 2001 r., Senat Akademii Medycznej powołał Oddział Fizjoterapii.

29 maja 2000 r. Senat Akademii Medycznej podjął uchwałę o utworzeniu Wydziału Nauki o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa, Oddziałem Położnych oraz Dietetyki. W ciągu kilku lat działania Wydziału udało się stworzyć oddziały zamiejscowe w Radomiu i Ostrołęce.

W 2002 r. powołano Wydział Kształcenia Podyplomowego. 25 września 2006 roku Senat AM jednogłośnie podjął uchwałę o zmianie nazwy uczelni na Warszawski Uniwersytet Medyczny. Jednym z bezpośrednich powodów tej decyzji było wejście w życie nowej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, która znacząco obniżyła rangę akademii, zwiększając zarazem rangę uniwersytetów i stwarzając możliwość powoływania tzw. uniwersytetów profilowanych. W przypadku akademii wymagania te zostały określone na niskim poziomie, natomiast nazwą „uniwersytet”, uzupełnioną przymiotnikiem, może posługiwać się szkoła wyższa, której jednostki organizacyjne posiadają co najmniej sześć uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora, w tym co najmniej cztery w zakresie nauk objętych profilem uczelni. 22 marca 2008 roku Akademia Medyczna w Warszawie stała się oficjalnie Warszawskim Uniwersytetem Medycznym.

źródło: www.wum.edu.pl