Procedura "DNR"

DNR - do not resuscitate - gdy nie można usunąć przyczyny powodującej stan zagrożenia życia, lekarz zwolniony jest od stosowania nadzwyczajnych środków leczenia, w tym resuscytacji oraz innych metod nadzwyczajnych (np. katecholoaminy, żywienie pozajelitowe, oddech zastępczy itp.), zwłaszcza gdy stosowanie takich środków narazić może pacjenta lub jego rodzinę na niepotrzebny ból albo cierpienie.

Przesłanki i wnioski:

a) lekarz musi umyślnie zabić chorego pacjenta

b) motywem skłaniającym lekarza do tego czynu musi być żądanie chorego

c) szczególną pobudką realizacji tego przedsięwzięcia musi być współczucie, które lekarz żywi do ciepiącego pacjenta

d) decyzja lekarza podjęta być musi w oparciu o skalkulowanie przez niego

- w oparciu o zasady wiedzy medycznej

- i znajomości stopnia zaawansowania choroby

perspektywy przeżycia pacjenta w relacji do stopnia i intensywności cierpień, których w związku ze swą chorobą doznaje.

Niezrealizowanie którejkolwiek z opisanych powyżej przesłanek warunkujących uznanie określonego czynu za zabójstwo eutanastyczne, powoduje, iż lekarz doprowadzając umyślnie swym działaniem lub zaniechaniem do śmierci pacjenta poniesie odpowiedzialność jak za zabójstwo w postaci podstawowej.

Stosowanie procedury DNR poprzez zaprzestanie intensywnej i uporczywej terapii za pomocą środków nadzwyczajnych w odniesieniu do chorego w stanie terminalnym powodujące brak jakiejkolwiek odpowiedzialności karnej lekarza możliwe jest więc jedynie w odniesieniu do pacjentów trwale i nieodwracalnie nieprzytomnych.